Selecteer een pagina

En toen mijn huisarts dat vroeg ging er een alarmbel in mijn hoofd af. Dat was toch niet normaal. Kwam dat zo vaak voor? Mijn mond viel open van verbazing.

Het begon zeven jaar geleden toen ik startte als HR Business Partner voor een grote Amerikaanse multinational. Ik weet nog hoe opgewonden ik was toen ik werd aangenomen. Hoe mooi was het om mensen te helpen met hun persoonlijke ontwikkeling, coachen en trainen van managers en medewerkers, nieuwe collega’s recruiteren en daarbovenop goed betaald worden.

Ja, het was aanpoten. Meer, veel meer uren draaien dan de gangbare 38 uur, maar het gaf mij voldoening om iets te betekenen voor een ander en voor mezelf. Totdat er na zes jaar een grote overname door een beursgenoteerde concurrent kwam.

 

Toen werd alles anders.

Nog altijd meer, veel meer uren kloppen, maar er was iets verdwenen. De voldoening was er niet meer. Er was een verandering van werk cultuur waarbij het menselijke niet meer op de voorgrond stond. Cijfers waren nu het belangrijkste. Dat gaf niet alleen wrevel, maar ook frustraties bij managers en medewerkers van de overgenomen partij.

Het was niet meer met elkaar, maar enkel nog voor jezelf werken. Ellebogenwerk en politieke spelletjes waren aan de orde van de dag.

Ook ik voelde steeds meer de druk om lijsten met cijfers op te hoesten, verantwoording af te leggen voor alles wat ik deed en constant een auditor die over mijn schouder meekeek of er wel een geldige handtekening is gezet. Ik was het zo beu.

En toen gebeurde het:
op een koude maandagochtend. Mijn hele lichaam zat geblokkeerd, mijn vingers waren verkrampt en ik had moeite met mijn ademhaling. Ach, dacht ik even doorbijten en met een paracetamol gaat het wel weer.

Dit gaat al maanden goed. Het lukte me net om nog een hele week te werken, maar het weekend daarop lag ik plat op bed, omdat ik zo beroerd was. Dan toch maar even langs de huisarts op maandagochtend. Dat was die bewuste winter al voor de 3de keer.

Na het aanhoren van al mijn klachten stelde de huisarts vast dat er teveel hooi op mijn vork zat net als de vorige keren. Ik kon kiezen tussen rust nemen of verder gaan met kans op een burn-out.


De huisarts keek me heel doordringend aan en vroeg me toen
: Werk jij voor een Amerikaanse multinational? Of ik wat?? Ja, werk jij voor een Amerikaanse multinational, herhaalde ze? Schoorvoetend moest ik bekennen dat ze gelijk had. Dat dacht ik al, zei ze streng.

Ze vertelde me dat er veel patiënten met dezelfde klachten vaak bij een Amerikaanse multinational werken. Ik wist niet wat ik toen hoorde. Kon dit waar zijn? Dat was echt niet normaal.

Toen ze me 3 weken rust voorschreef durfde ik er niet tegenin te gaan. Te beschaamd dat ik mezelf heb toegelaten om in deze situatie mee te draaien. Maar doorgaan, doorgaan en sterk zijn. Want dat kon ik als de beste.

Tijdens die 3 weken rust kwam bij mij de grote hamvraag; Wil ik deze rol nog spelen? Naast de rol die ik heb als moeder van 2 mooie dochters, partner van de liefste man op aarde, vriendin van enkele dierbare vriendinnen en vrienden, dochter van 2 nog in leven zijnde ouders, zus van….

Wat is nu de belangrijkste rol in mijn leven? Wat geeft mij het meeste voldoening? Waardoor ga ik van denken naar doen en dit vanuit mijn hart? Ik kwam er niet uit.

 

Wie vraagt, die krijgt!

Uit eigen ervaring weet ik dat de wet van aantrekking werkt en heb dus mijn vraag uitgezet naar het universum. Uiteindelijk is het goed gekomen met mij. De juiste coaches en leermeesters kwamen op mijn pad, die belangrijke inzichten gaven over mezelf. Ik leerde dat er altijd apen op je schouders en beren op de weg zullen zijn. Je onzeker voelen? Ook dat zal gebeuren.

Ik heb uiteindelijk het roer omgegooid en ben gaan doen wat echt bij mij past.

 
Mijn weg volgen, op mijn eigen, unieke manier. Dat verlangen was zo groot geworden, dat ik niet anders kon dan een bezielde onderneemster te worden en mijn zielsmissie opnemen. Ja, die rol wil ik spelen! Mijn eigen, unieke pad wandelen, volledig mijn eigen leiderschap opnemen en mijn zielsmissie be-leven.

 

Wil jij een andere rol spelen, iets wat enkel jij kunt?

Weet jij welke rol voor jou belangrijk is? Welke rol je wilt spelen en hoe je trouw aan jezelf blijft?
Nu ik als bezielde onderneemster vrouwen coach en train om hun eigen unieke pad te volgen heb ik géén doktersbezoekjes meer gehad.

Het gaat echt héél goed met mij, omdat ik doe wat ik met hart en ziel doe!
Wil jij ook, net als ik, het roer volledig omgooien en de dingen gaan doen op jouw eigen, unieke manier?

Maar heb je géén flauw idee wat dan en hoe dan? Dan nodig ik je graag uit voor een persoonlijk ‘trouw zijn aan mezelf’ gesprek, waarin ik je praktisch advies geef over hoe jij dit succesvol kunt doen. Zodat jij, net als ik, eindelijk je zielsmissie gaat be-leven en in de wereld gaat zetten op jouw unieke wijze.  Ik zeg: Wees volledig trouw aan jezelf en ga ervoor!
Vraag hier jouw gesprek aan met mij

Met bezielde groeten,
Chantal xxx

 

Life is like a painting…

So picture yourself a whole lot of colorful days!

 

Gun jezelf de meest bijzondere reis naar je ware kern.  Je gaat de wereld mooier kleuren met meer energie, zelfvertrouwen en je ontdekt wie je echt bent en wat je echt wilt.”