Selecteer een pagina
 

Hoe ik mijn jeugdtrauma heb overwonnenen!

Daar zit ik dan in die grote stoel met een felle lamp die op mijn gezicht schijnt en met mijn ogen half toegeknepen. Ik pak het bekertje water en zie dat mijn handen enorm trillen. Ik ben één brok zenuwen, kijk schichtig om me heen en voel de tranen achter mijn oogleden prikken. Oh, wat is het toch dat mij zo angstig maakt? Ik heb toch al voor hetere vuren gestaan.

Beheers je, Chantal, spreek ik mezelf streng toe. Je gaat hier toch niet een potje zitten janken! Ik word me bewust van mijn innerlijke, kritische stem en besluit onmiddellijk om die het zwijgen op te leggen. Jij helpt mij duidelijk niet! Ik moet nog een paar minuten wachten en neem bewust de tijd om op mijn ademhaling te letten.

Vier seconden inademen via mijn neus, even wachten en vier seconden uitademen via mijn mond. Het helpt! Ik voel dat mijn hartslag daalt en dat ik uit mijn hoofd ga en in mijn lichaam kom. `

Ik kom dichter bij mezelf en stel mezelf de vraag waar deze angst vandaan komt. Opeens verschijnt voor mijn geestesoog een beeld van mezelf als 14-jarige in zo’n zelfde stoel, met dezelfde lamp op mij. Hoe kon ik dat nu vergeten zijn?

Jeugdtrauma

Op mijn 14de had de tandarts mij samen met mijn moeder naar de kaakchirurg doorverwezen. Mijn onderste verstandskiezen (wijsheidstanden voor de Vlamingen) lagen plat in mijn kaak en moesten eruit gesneden worden. Da’s niet zo leuk, zei de tandarts nog. Dat het ‘echt’ niet zo leuk was, heb ik achteraf geweten. De chirurg van dienst kreeg met géén mogelijkheid die kies eruit. Het wilde niet loslaten! Te groot en moeilijk bereikbaar.

Weer zie ik mezelf daar zitten in die stoel. Angstig, luisterend naar het gevloek van de nerveuze chirurg, die me toebijt dat ik mijn hoofd stil moet houden. Dat dit onmogelijk is, omdat hij mijn kaak alle kanten opsleurt lijkt mij héél logisch, maar kan ik door al het gewroet in mijn mond niet zeggen. De tranen voel ik langs mijn wangen stromen, enerzijds van de pijn en anderzijds door de angstbeelden van een ontwrichte kaak.

Ik hoor mijn moeder nog vragen of het wat rustiger kan. Nou dat gaat niet, zegt hij kort afgemeten. Na véél gevloek en kracht zetten met zijn voet tegen de stoelleuning heeft die kies losgelaten.

Hij was eruit en de chirurg had nog nooit zo’n grote gezien! Het heeft meer dan een week geduurd voordat ik mijn kaken weer van elkaar kreeg. Een blauwe, gezwollen kaak alsof ik een bokspartijtje met mijn broers was aangegaan. En dan moest ik 2 weken later nog terug voor de linkerkies. Dan weet je al wat er gaat komen hè! Wat een traumatische ervaring en wat voelde ik me als jonge puber toen onzeker. Ik had het vast niet goed gedaan, dacht ik!

Kwetsbaarheid durven tonen

Met dat beeld van mezelf als 14 jarige beken ik de kaakchirurg die nu voor me staat dat ik héél nerveus ben. Ik vertel hem enigsinds gegeneerd wat er op mijn 14de gebeurd is en hij kijkt me lang aan. Dat is een flink trauma dat u daar heeft opgelopen, zegt hij vriendelijk en vol begrip. Ik kan het nog altijd op de scan van uw tanden zien. Er staat namelijk een grote schaduw op de plaats waar mijn verstandskies zat en dat is dus hoogst ongebruikelijk na 32 jaar.

Hij verzekert mij dat ik er weinig van ga merken als hij mijn verstandskies trekt. En waarachtig! Ik vertrouw hem. Dit gaan we doen! Hoe een afstandelijke, enigsinds norse man ineens kan veranderen in een aanmoedigende coach. Hij legt uit wat hij gaat doen, stelt mij véél vragen en moedigt mij aan door te zeggen dat ik het prima doe. Ik heb er het volste vertrouwen in dat dit goed komt.

 

Bewust met jezelf verbinden

Had ik me niet zo kwetsbaar opgesteld, dan had ik waarschijnlijk een andere kaakchirurg gezien. Dan had ik doodsangsten uitgestaan, mijn trauma niet verwerkt en een volgend bezoek zeker uitgesteld tot het echt noodzakelijk was. Achteraf bedank ik hem uitgebreid voor zijn geduld, rust en aanmoediging.

Hij kijkt mij verrast aan, alsof hij niet kan geloven dat hij daartoe in staat is. Ik bevestig nog eens dat hij me enorm heeft geholpen en ik zie een brede glimlach op zijn gezicht verschijnen. Eindelijk zie ik een stuk van hemzelf achter het afstandelijke masker wat hij waarschijnlijk al jaren opzet voor zijn patiënten.

Ik voel een verbinding op dieper niveau en weet dat dit de man ook goed heeft gedaan. Hij was even met zichzelf in verbinding. Wie coacht wie nu, verwonder ik mezelf.

Vertrouwen en rust!

Dagelijks ervaar ik bij mijn coach cliënten dat het moed vraagt om een opgelopen jeugdtrauma in de ogen te kijken. Jezelf verbinden met de angst, vertrouwen op je draagkracht en diep in jezelf de heling laten plaatsvinden. De liefdevolle aanmoeding van een coach helpt daar enorm bij, geeft je moed en kracht.

Geregeld krijg ik als feedback van mijn cliënten dat er een veilige omgeving was gecreëerd, waar ze zich kwetsbaar durfden opstellen. Het vertrouwen was er in mij, maar vooral in henzelf om het trauma een beweging te geven. De gevoelens die aangeraakt waren mochten er gewoon zijn.

Een cliënt zei me laatst het volgende:  Als het ware heb ik door de angst heen geademd en ben in verbinding gegaan met mezelf. Het gaf me rust en vertrouwen in de ander, maar bovenal in mezelf.
Over 6 weken moet ik terug om een implantaat te laten zetten. Ik zeg nu al ‘dat gaat me wel lukken’, ik heb er alle vertrouwen in!

Welk jeugdtrauma heb jij in de ogen gekeken? Hoe heb jij dit uiteindelijk aanvaard? Ik ben héél benieuwd naar jouw verhaal! Laat het mij weten via chantal@womaninsync.eu.
Doen hè, ook al laten je kritische stemmen je geloven dat dit belachelijk is. Gewoon doen! Ik ben echt héél benieuwd naar je verhaal.

Mijn naam is Chantal de Werd en ik coach en train drukbezette ‘do-it-all’s’ die bewust kiezen voor verbinding met zichzelf en met anderen. Leren omgaan met je kritische stemmen en luisteren naar je gevoel is een eerste mooie stap die je kunt zetten om door een angst heen te ademen.

Wil je er meer over weten, download mijn e-book: Spreken met de stem van je ziel.
Je kunt ook een ‘trouw aan mezelf’ gesprek met mij persoonlijk aanvragen via volgende link: www.womaninsync.eu/contact/

Ik kijk er naar uit je te ont-moeten!
Véél liefs,
Chantal xxx

 

Gun jezelf de meest bijzondere reis naar je ware kern.  Je gaat de wereld mooier kleuren met meer energie, zelfvertrouwen en je ontdekt wie je echt bent en wat je echt wilt.”